Dwie drogi...

English version

Jesteśmy osobami, które uwielbiają podróżować, ale nie znoszą tłumów. Oczywiście jeżeli jakieś miejsce jest niezwykle atrakcyjne i niegodne odpuszczenia, zdarza nam się lądować w środku chmary ludzi. Z własnego doświadczenie wiemy, że nie ważne jak zatłoczone jest dane miejsce, gdzieś tam musi być ścieżka, która odbija od głównej trasy. Tego rodzaju drogi wymagają więcej trudu niż starannie przystosowane alejki ze schodami i poręczami, ale wysiłek ten się opłaca. Na tych bocznych dróżkach jest dużo mniej ludzi, zazwyczaj są to tylko miejscowi, a tym samym nie ma tam barierek i zakazów, odgradzających człowieka od otaczającej natury.

Rok temu spędziliśmy weekend w Jasper i pomimo tego że był to czas poza sezonem, odczuwaliśmy potrzebę zejścia z ubitej ścieżki. Kiedy poszliśmy do Maligne Canion, główny szlak na którym rozpoczęliśmy naszą wędrówkę był naprawdę uroczy, ale kiedy wspięliśmy się na nieoznaczony szlak ponad nim, wydeptany stopami miejscowych, poczuliśmy się wolni i  byliśmy w stanie w pełni doświadczyć Jasper i tego co ma ono do zaoferowania.
 

Tego dnia myśleliśmy, że mieliśmy niesamowite szczęście, że nie natknęliśmy się na nikogo na naszej drodze. Następnego dnia spróbowaliśmy tej samej sztuczki na innej trasie. Po drodze spotkaliśmy miejscowego, który był bardzo zdziwiony widząc nas na szlaku który zajmuje więcej niż 20 minut. Nawet w takim miejscu jak Jasper, do którego ludzie przyjeżdżają dla jego pięknych widoków i rekreacji na świeżym powietrzu, większość ogranicza się do kilku najbardziej popularnych i zatłoczonych ścieżek, pomimo tego że w okolicy jest ich naprawdę wiele i są one dobrze zaznaczone na mapie. Od tamtej pory zdecydowaliśmy, że podczas naszych podróży będziemy szukać niedocenionych przez innych perełek.

Kiedy byliśmy we Fussen w Niemczech, odwiedziliśmy zamek Neuschwanstein. Drogi i chodniki były napakowane turystami. W jednej z ulotek było napisane, że rocznie ponad półtora miliona turystów odwiedza to miejsce. Do zamku przepchaliśmy się przez tłum a potem drogą pod górę dotarliśmy do mostu z którego roztaczał się piękny widok na zamek.

Trudno jednak cieszyć się widokiem, kiedy w tym samym czasie musisz walczyć o skrawek miejsca, na którym stoisz. Jeżeli most ten posiadał maksymalną nośność, to z pewnością liczba osób na nim znacznie ją przekraczała.

 

 

Z kolei po drugiej stronie mostu, gdzie przechodzili tylko nieliczni śmiałkowie, ścieżka prowadziła dalej pod górę,
na wzniesienia które znajdowały się za zamkiem. Po przejściu niecałych 5 minut, ujrzeliśmy spektakularny widok na zamek i jego okolice, dodatkowym bonusem było to, że dookoła nas nie było prawie nikogo. Poszliśmy dalej, tym razem pod bardzo strome zbocze i to co zobaczyliśmy stamtąd zapierało dech w piersiach. Zaskakujące, że spośród 1,5 miliona osób stojących na moście, tak niewielu decyduje się na przejście na jego drugą stronę... ich strata.

 

Niedaleko "naszego" punktu widokowego, zaczynała się ścieżka, która prowadziła przez góry do kolejki linowej. W ostatniej chwili podjęliśmy decyzję, że zostajemy w Fussen na noc i przejdziemy tę trasę następnego dnia rano, pomimo tego że wszystkie nasze rzeczy zostały w hostelu w Monachium. Wędrówka zajęła nam 3,5 godziny. Od początku do końca trasy spotkaliśmy tylko dwie starsze niemieckie panie w bardzo dobrej formie, które wchodziły na górę od drugiej strony. Na szczycie wymieszaliśmy się w tłum turystów, którzy wjechali tam kolejką linową, ale jestem przekonany że po fizycznym wysiłku nasze widoki bardziej zapierały dech w piersiach, a nasze piwo smakowało o niebo lepiej.

Dwie drogi: poszedłem tą mniej uczęszczaną - Reszta, wzięła się z tego że to ją wybrałem...
(Fragment wiersza Roberta Frosta, The Road Not Taken, wersja polska weług przekładu Stanisława Barańczaka.)

The road not taken

po polsku

We are people who love to travel but hate crowds.  Of course, now and again, we will find ourselves in the midst of a horde, when a destination or, local attraction is too good to pass up.  We've found though, that no matter how busy a place is, there is always a path that veers away from the main road.  These paths usually require a little more effort then the carefully crafted board walks and stairs, but the trade off is worth it.  On these secondary trails there are far less people, usually only locals, which results in less safety barriers and restrictions separating you from the surrounding nature.

Last year we spent a weekend in Jasper, and though it was the off season, we still felt the need to get off the main path while walking the Maligne Canyon trail.  The main 'trail' was nice but the moment we climbed off it and onto the non-engineered, unplanned foot path of the locals, we felt free and that we were really experiencing what Jasper had to offer.

We thought that we were just lucky that day by not crossing a single person on this beautiful trail.  The next day we tried our luck again on a different trail, and came across a local who was taken aback a little when he saw us tourists out exploring trails that took more then 20 minutes to do.  Even in a place like Jasper, where people come for the beauty of the outdoors, the majority tends to stay within 
the confines of the overused cramped walkways even if all the smaller trails are well marked on the map. From then on we decided to search out these unused gems whenever possible during our travels.



While in Fussen, Germany, we visited Neuschwanstein Castle. The roads and walkways were packed full of tourists. A brochure stated that over one and half million people visit this castle every year! We made our way through the castle amongst the crowds and the followed a road up a hill where  there was a bridge with a beautiful view of the castle.

 It is hard to enjoy a view though when you're fighting for space and if this bridge had a max capacity, the number of people on it at that moment would have well exceeded it.

Just past the bridge, where few ventured, a path continued up into the hills behind the castle.  We hiked up and in not even 5 minutes came across a spectacular view of the castle with almost no one around.  We followed the path further up a steep slope and came across another even more amazing view.  It's surprising that 1.5 million people stand on that bridge every year and few ever cross it.....their loss.

Near the lookout was another trail that supposedly snaked up the mountain and linked up with a Gondola.   We made a last minute decision to spend the night in Fussen, even though all our gear was in  hostel in Munich, and climb the mountain trail the following day.  To this day, it was the best spontaneous decision I have ever made.  The hike took us about 3 1/2 hours from the bottom to the top and along the way only saw two old, but fit local german ladies who had hiked over the mountain from another trail deep in the woods.  We made it to the top and blended in with the other tourists who had taken the gondola up, but I guarantee that our beer tasted better, and our views much more breathtaking (no pun intended) after making the accent on foot.

Two roads diverge in a wood, and we took the one less traveled by, and that has made all the difference.

North American's first trip to Europe

It's taken a while for me to get around to writing about our trip to Poland, but here it goes.

Last April, we took time off from work to head to Poland for about 5 weeks.  I had never been to Europe before and had no idea what to expect. Of course Europe, and Poland specifically, is different from North America, but for the most part, after a little internet browsing, there is a general idea of what will be different. Of course there were still a few things that threw me a little bit.

First off is the 'pay toilets'.  We were walking around Westerplatte, the site where WW2 started, and I quickly zipped off to a public washroom that I saw.  When I exited, nauseous from the cleaner fumes, a fairly stout and stern woman started yelling at me in polish.  On the way in I thought she was just standing around her cleaning cart after dousing the room with bleach, but after she switched to english and repeated "2 Zloty, 2 Zloty, you pay 2 Zloty",  I realised she was not just the janitor, but the toilet tax collector too.  I had no money on me and tried to tell her that I had to get my wife.  It became apparent that the only english she knew was 'you pay 2 Zloty'  and she was not going to let me leave.  All I could do was wait for my wife to start missing me and come save me.  I saw her on the other side of a few big trees, and decided to yell to her before the stalky babushka's rising temper exploded.  She came running over, hearing the panic in my voice, and with a little laugh, paid for me.  Of course when she tells the story, she does an imitation of the panic stricken voice that came out of my mouth, which I am thankful cannot be recreated on this blog.  After that day I became aware that all the public toilets in Poland are pay per use and just for fun my body automatically said to itself that it's always time to go, which I am embarrassed to say, cost me quite a bit of money one day.

Secondly, are man's best friends.  Being a dog lover, I've never fully understood how so many people from other countries could be so afraid of them.  The reality is that in Poland, dogs are vicious! Every yard is completely fenced in, and most of them have at least one dog running around in it, who's sole job is to bark and run ferociously along the fence next to passer-byers.  Not one dog that I walked past wagged its tail and just wanted to say hi.  Not one was friendly enough to get within 5 feet or pet.  I have never been afraid of dogs before, but on this trip when a dog crossed my path that was not on an opposite side of a fence, I hesitated on which direction I would go.

I used to compare central Canada's culture, architecture, and overall vibe with the east and think of it as an unsophisticated toddler with little character built.  I used to smile when people laughed at how Yellowknife's 70ish year old origins are labeled 'old town' and in my head, compared it to a 'real' old town like old montreal.  Then I stepped into Europe.  Naklo Nad Notecia, a little town off the radar that I spent most of my time in, was given the label of a town over 700 years ago!  Biking through the town, and the surrounding area, it is common to find structures that are well over 100 years old.  They do not have plaques on them designating them as a piece of history, or are protected from demolition.  They are all just buildings that continue to serve a purpose in people's lives as a house, a farm, or a factory.  For a building to be considered a historical attraction due to age, it's going to have to be much older.  Malbork is one of those places.

Malbork is the largest brick Castle in the world.  The size of it was the first to hit me.  Then, while walking though, it struck me that this castle was founded over 200 years before Columbus sailed to North America.  That realisation made me feel pretty ignorant for comparing anything to 'old montreal'.

Warsaw oldtown

My generation in North America has always been told about WW2; the destruction, the loss, the unnecessity, but always through pictures, books or verbally.  Those history lessons did not do it justice.  Malbork had been in renovations for over 200 consecutive years when it was used as a military base in WW2 and leveled by bombs. It has been extensively reconstructed but nowhere near back to what it was.



Walking though the old Square in Warsaw, I was amazing by the beauty of such an old backdrop, then left speechless when I found out that it was completely leveled in the war and rebuilt.

Warsaw old town

Warsaw center square

Ruin left standing after WW2

I have read and researched quite a bit about WW2 but it was only after visiting Poland did I look past the statistics, political reasons, and the wartime innovations,  to see how pointless and distressing war really is.  This last thought is probably what shocked me the most about my visit to Poland.

Burzowo-dymna Apokalipsa

            Po ponad dwóch latach na północy myślałam, że doświadczyła już wszystkich zjawisk atmosferyczno-pogodowych, jakich da się tu doświadczyć.  To lato, zaskoczyło nas jednak ogromną liczbą naturalnych pożarów lasów. W pewnym momencie płonęło ich aż 300 w tym samym czasie.  Kilka wiosek w Terytoriach Północno – Zachodnich zostało ewakuowanych z powodu niebezpiecznej odległości ognia.  Jedyna droga z i do Yellowknife pozostaje  zamknięta przez większą część czasu w ciągu tego lata, co komplikuje dostawy żywności i paliwa do miasta oraz znacznie ogranicza możliwości przemieszczania się mieszkańców. Jednak przez ostanie 6 tygodni wszyscy przywykliśmy do tej nowej rzeczywistości, ze stałym zakazem rozpalania ognisk i popiołem lecącym z nieba zamiast deszczu. Dopiero ostatnia środa i niesamowita burza dymno-deszczowa zatrwożyła wszystkich mieszkańców Yellowknife. Około godziny 4.30 po południu nad miasto zaczęły napływać chmury od północy,  gdzie dzień wcześniej 30 kilometrów od miasta zaczął się kolejny duży pożar. Krótko po piątej zrobiło się na tyle ciemno, że zapalono latarnie na ulicach, a robiło się jeszcze ciemniej. Po piętnastu minutach było czarno! Warto wspomnieć, że zazwyczaj o tej porze roku  słońce zachodzi o godzinie dziesiątej wieczorem i nawet wtedy nie robi się zupełnie ciemno. Tego po południa Yellowknife widziało kompletną ciemność pierwszy raz od 2 miesięcy.

 

 

 Kiedy jechaliśmy przez miasto krótko po godzinie piątej na zachodzie było widać koniec wielkiej czarnej chmury i niewielki pas błękitnego nieba, co koiło nerwy. Myśl, że na Zachodzie bez zmian, świat istnieje tak jak jeszcze istniał pół godziny temu w Yellowknife, zdecydowanie uspakajała. Wschód po horyzont zalany był czernią. Żeby dodać dramatyzmu temu całemu zaciemnieniu, całe zgraje pijaków wyległy na ulice i zawianym krokiem chodziły między samochodami, prowadzonymi przez i tak już zdezorientowanych kierowców.

 

Kiedy dojechaliśmy do Wielkiego Jeziora Niewolniczego i wyszliśmy z samochodu, poczułam jak popiół wpadł mi do ust, a w powietrzu wyczuwało się ten sam rodzaj gęstego, czarnego dymu, jaki tworzy się po wylaniu wiadra wody do ogniska. Znad brzegu jeziora mogliśmy obserwować jak wielka czarna chmura rozprzestrzenia się nad błękitny skrawek nieba, a między nimi zaczęły pojawiać się różne odcienie czerwonego i pomarańczowego koloru.