Po ponad dwóch
latach na północy myślałam, że doświadczyła już wszystkich zjawisk atmosferyczno-pogodowych, jakich da się tu doświadczyć. To lato, zaskoczyło nas jednak ogromną liczbą
naturalnych pożarów lasów. W pewnym momencie płonęło ich aż 300 w tym samym
czasie. Kilka wiosek w Terytoriach
Północno – Zachodnich zostało ewakuowanych z powodu niebezpiecznej odległości
ognia. Jedyna droga z
i do Yellowknife pozostaje zamknięta przez większą część czasu w ciągu tego lata, co
komplikuje dostawy żywności i paliwa do miasta oraz znacznie ogranicza
możliwości przemieszczania się mieszkańców. Jednak przez ostanie 6 tygodni
wszyscy przywykliśmy do tej nowej rzeczywistości, ze stałym
zakazem rozpalania ognisk i popiołem lecącym z nieba zamiast deszczu. Dopiero
ostatnia środa i niesamowita burza dymno-deszczowa zatrwożyła wszystkich
mieszkańców Yellowknife. Około godziny 4.30 po południu nad miasto zaczęły napływać chmury od północy, gdzie dzień wcześniej 30 kilometrów od miasta zaczął się
kolejny duży pożar. Krótko po piątej zrobiło się na tyle ciemno, że zapalono
latarnie na ulicach, a robiło się jeszcze ciemniej. Po piętnastu minutach było
czarno! Warto wspomnieć, że zazwyczaj o tej porze roku słońce zachodzi o
godzinie dziesiątej wieczorem i nawet wtedy nie robi się zupełnie ciemno. Tego
po południa Yellowknife widziało kompletną ciemność pierwszy raz od 2 miesięcy.
Kiedy jechaliśmy przez miasto krótko po godzinie piątej na zachodzie było widać koniec wielkiej czarnej chmury i niewielki pas błękitnego nieba, co koiło nerwy. Myśl, że na Zachodzie bez zmian, świat istnieje tak jak jeszcze istniał pół godziny temu w Yellowknife, zdecydowanie uspakajała. Wschód po horyzont zalany był czernią. Żeby dodać dramatyzmu temu całemu zaciemnieniu, całe zgraje pijaków wyległy na ulice i zawianym krokiem chodziły między samochodami, prowadzonymi przez i tak już zdezorientowanych kierowców.
Kiedy dojechaliśmy do Wielkiego Jeziora Niewolniczego i wyszliśmy z samochodu, poczułam jak popiół wpadł mi do ust, a w powietrzu wyczuwało się ten sam rodzaj gęstego, czarnego dymu, jaki tworzy się po wylaniu wiadra wody do ogniska. Znad brzegu jeziora mogliśmy obserwować jak wielka czarna chmura rozprzestrzenia się nad błękitny skrawek nieba, a między nimi zaczęły pojawiać się różne odcienie czerwonego i pomarańczowego koloru.
No comments:
Post a Comment